Sycylia 2

Urlop na Sycylii był zdecydowanie za krótki - tydzień to właściwie nic, więc pewnie jeszcze tu wrócimy. Chyba jednak przylecieliśmy ciut za późno, bo temperatury średnio sprzyjały zwiedzaniu. Chociaż może to i lepiej, bo zamiast biegać jak potłuczona od zabytku do zabytku, mogłam siedzieć na dupie i patrzyć w wodę.

Większość czasu koczowaliśmy więc nad morzem. Najczęściej wybieraliśmy małe, kamieniste zatoczki, obowiązkowo wyposażone w prywatną jaskinię, żeby było gdzie się schować, gdybyśmy nagle mieli dość słońca. Co prawda, żeby dostać się do niektórych z nich, trzeba było wspinać się po skałach, ale oboje mamy jakiś problem z wybieraniem łatwych rozwiązań :P

Raz poszliśmy na miejską plażę i przypomniałam sobie, dlaczego ich nie lubię. Piasek właził w każdą możliwą szczelinę ciała, a ludzie byli wszędzie. Wytrzymałam tam godzinę, bo dosłownie wszystko mnie wkurwiało :P

Byliśmy też w Palermo, bo bardzo zależało mi na zobaczeniu katakumb. Większość ludzi jedzie na Sycylię dla plaż i zabytków, a ja ekscytuję się piwnicą pełną zwłok :D Weszliśmy również na dach katedry, chyba wyłącznie po to, żeby ostatecznie dobić nogi, już dość zmęczone po wspinaczkach.

Tak - usunęłam barierki w lightroomie (popatrzcie na cień)

Samo Palermo niespecjalnie mnie urzekło. Ot, zwykłe duże miasto - spory ruch uliczny, odrapane kamienice i ogólny chaos. Zaparkowaliśmy na obrzeżach, więc przeszliśmy przez pół miasta, żeby dostać się do najważniejszych punktów.

Najciekawszą obserwacją okazały się dla mnie warsztaty samochodowe mieszczące się w garażach tak małych, że ledwo mieściły narzędzia. Samochody były naprawiane na podjeździe albo przy ulicy :D

Jako fanka śmieci musiałam oczywiście zrobić zdjęcia lokalnym odpadom, żeby pokazać tę mniej instagramową wersję rzeczywistości. W końcu ktoś musi dokumentować atrakcje, które dziwnym trafem nie trafiają do folderów biur podróży :)

Oczywiście przeszliśmy się przez słynny bazar, ale jakoś wena nam przeszla na streetfooda i poszliśmy - jak normalni ludzie - do kawiarni.

Jutro lot z samego rana i wracam do domu. Na poniedziałek wzięłam sobie wolne, zgodnie z wcześniejszymi groźbami, ale zaczynam się zastanawiać, czy ma to jakikolwiek sens. Doszły mnie już słuchy, że moja "ulubiona" koleżanka wzięła zwolnienie lekarskie. Szczerze mówiąc, byłam pewna, że to zrobi - pomyliłam się tylko co do dnia rzucenia L4.

W każdym razie po powrocie prawdopodobnie będę mieć przejebane. No i jestem ciekawa, czy ziomuś, z którym ostro skonfrontowałam się w zeszły piątek, przemyślał swoje zachowanie, czy jednak uznał, że najrozsądniejszym rozwiązaniem będzie wejście ze mną na ścieżkę wojenną. Jeśli wybierze drugą opcję, to przynajmniej nie będę narzekać na nudny powrót.