Pistacjowe kłamstwo

Ruch na blogu mam ostatnio minimalny. Oczywiście jak to ja - zastanawiam się czy jestem po prostu zbyt potłuczona i nudna. Ale chuj tam. Będę pisać dalej, bo publiczne wyrzucenie własnych myśli działa na mnie lepiej niż jakakolwiek terapia, na którą i tak mnie nie stać. Albo i stać tylko mnie szkoda inwestować pieniędze w siebie. Wracając do stukania w klawiaturę, to gdy tylko ciśnienie w czaszce spada, przypominają mi się te wszystkie durne historie z mojego życia i czuję się o niebo lepiej.

Odkryłam lody Florida Eis. Muszę im oddać jedno: jako chyba jedyni na niemieckim rynku stworzyli lody o smaku latte macchiato, które faktycznie smakują kawą. Niestety, ale lody pistacjowe mnie rozczarowały i dojadam je na siłę. Smakują jak olejek migdałowy do ciasta, więc mogę określić ten smak jako oszustwo sensoryczne. Oczywiście dało się z nich wydłubać kawałki zielonych orzechów, ale baza smakowała jak marcepanowe kulki Mozarta, które są hiper popularne w Niemczech. No, a obecnie przerabiam czekoladę z miętą. Jest to fenomenalny smak, przypominający pastę do zębów xD mój Stary znowuż zajada smak mandarynkowy i twierdzi, że smakują jak te z naszej słoweńskiej wyprawy sprzed lat. Więc jakby co to polecam.

Moje ambicje kulinarne są ostatnio minimalne. Jedyny sukces to focaccia z oliwkami i rozmarynem oraz rosół z domowym kimchi. Kimchi powstało wyłącznie dlatego, że moje sumienie nie pozwalało mi patrzeć na otwarte opakowanie pasty o uroczej nazwie goCHUJang.

W pracy bez zmian - stres goni stres, a ja gonię terminy, których i tak nie dogonię xD Ten tydzień przetrwałam dzięki taktyce pt. czeluść magazynowa. Wyszłam z założenia, że jeśli nie nawiąże kontaktu wzrokowego z ludźmi przez 8h, to nie jestem częścią tej społeczności. I może to oszustwo, ale podziałało.

Zauważyłam jednak u siebie niepokojący mechanizm. Kiedy moja rosyjska koleżanka ma życiowy zakręt, zamieniam się w ciepły kocyk i filiżankę herbaty. Potrafię powiedzieć coś miłego, ale bez robienia z siebie tzw. dupowłaza. Posiedzieć chwilę, wysłuchać, wesprzeć dobrym słowem.

A co robię dla siebie, gdy mi coś nie wyjdzie?  Funduję sobie publiczne biczowanie :D Dokręcam śrubę, aż gwint pęka. Mam ochotę własnoręcznie się ukamienować za błędy, na które często nie mam wpływu.

Wiec tak: jestem oficjalnym, certyfikowanym regulatorem stresu dla innych, zapominając, że sama działam na bateriach, które ledwo zipią. Pytanie brzmi, czy bycie bezpieczną przystanią dla innych jest okej, gdy sama nie daje sobie rady? To temat na grubszą rozkminę przy kolejnym pudełku lodów.

Mama miała przyjechać w sierpniu. Oczywiście nie przyjedzie. Przez chwilę bawiłam się w gaslighting samej siebie myśląc, że może przesadzam. Że może jestem zbyt krytyczna? No nie kurwa. Nie jestem..Prawda jest brutalna, ale edukacyjna: niektóre relacje opierają się na sztywnym hierarchicznym układzie. Moja mama musiałaby wyjść ze swojej strefy komfortu, zdać się na mnie i - o zgrozo - podporządkować. Dla osoby o jej konstrukcji psychicznej to w zasadzie niewykonalne. Czuję zawód, ale też dziwną ulgę. Przynajmniej ominie mnie tydzień odgrywania roli idealnej gospodyni.

Długi weekend zapowiada się spektakularnie nudno. Książki: zamierzam dotknąć jakiejś lektury po raz pierwszy od Bożego Narodzenia.  Rozpoczęłam również plagiat kreatywny: Barbara podesłała mi pomysł na stojak na kadzidełka. Wczoraj lepiłam, jutro maluję. Lepienie w glinie jest super. Na przykład podczas tego procesu, wyobrażam sobie, że to głowy osób których nie lubię xD

Włosing: czekam na paczkę od m.in. Neboa. Skoro ich produkty działają na moje włosy bardzo dobrze, a do tego wspierają fundację Cancer Fighters, to kupowanie ich szamponów traktuję jako rozgrzeszenie za moją ogólną aspołeczność.

Jutro postaram się o wpis bardziej mądry. Muszę się najpierw "domądrzyć" w internecie, żeby połączyć kropki i udawać, że rozumiem drugie dno zjawiska, które obserwuję. W końcu po to mamy sieć - żeby w pięć minut zostać ekspertem od wszystkiego, nie wychodząc z piżamy :D