Króciutko i nudno :)

Będzie totalnie przyziemnie i bez rozkmin.

U nas przez cały tydzień było grubo ponad 30 stopni. Dopiero dzisiaj, po nocnej burzy, zrobiło się odrobinę chłodniej, chociaż nadal nie mogę powiedzieć, że jest czym oddychać. No, ale ok, nie będę narzekać, bo przynajmniej nocami temperatura spadała poniżej 20 stopni. Dało się jakoś schłodzić mieszkanie i spać jak człowiek. Obyło się również bez chłodzenia terrariów.

Największa zagwozdka towarzysząca mi przez ostatnie dni, to co właściwie jeść, kiedy na dworze panuje skwar? Żywić się wyłącznie jogurtami, smoothie i lodami? 

W zeszły weekend kupiliśmy siatkę dojrzałych awokado. Mój Stary oczywiście zarzekał się, że tego zielonego paskudztwa do ust nie weźmie. Po wielokrotnym przemyceniu go w różnych pastach usłyszałam jednak, że awokado jest zajebiste xD a chwilę później, że chce więcej.

Największym kulinarnym zaskoczeniem okazał się tatar z pomidorów podany na paście z awokado, czerwonej cebuli i jogurtu naturalnego. Niby banalna potrawa, ale cały sekret tkwił w tym, że pomidory wcześniej trafiły do air fryera.

Drugim zajebiście dobrym obiadem były pieczone ziemniaki, ciecierzyca z puszki i cukinia. Do tego pasta z fety, jogurtu, oliwy z chilli i suszonych pomidorów. Prosto, szybko i bez konieczności stania przy garach.

No i oczywiście zupa krem z pieczonych pomidorów z jamon serrano i burratą. Więcej do szczęścia naprawdę nie potrzebuję. Może jeszcze klimatyzacji, ale nie można mieć wszystkiego :)

Największy kulinarny fail tego tygodnia to tofu z grilla, z sałatką. Tofu - wg mnie - nie ma smaku i ma konsystencję, która jest odrzucająca.

Stary dzisiaj wybył do innej roboty, więc z nudów zaczęłam odgracać dom. Głównie wyjebałam kartony po różnych ustrojstwach, które od lat zalegały na strychu. Oprócz tego poleciały różne przydasie, które nigdy nie zostaną użyte, oraz kilka par butów. Jak pewnie się domyślacie, takim sposobem wypełniłam wszystkie kontenery należące do naszego domostwa. Mam nadzieję, że sąsiedzi mnie za to nie ukamieniują.

Z takich sympatycznych obserwacji sąsiedzkich: ulicę wyżej mieszka rodzinka, która codziennie wyprowadza kota na smyczy. Sam widok kota na smyczy nie jest już niczym niezwykłym, bo w miastach można spotkać ich coraz więcej. Ten przypadek jest jednak wyjątkowy. Kot od kilku lat jest ślepy. Wcześniej był kotem wychodzącym, więc właściciele postanowili nadal zapewniać mu trochę rozrywki i spacerów, jednocześnie pilnując, żeby nie zrobił sobie krzywdy. Zwierzak nauczył się tej rutyny do perfekcji i chodzi dosłownie jak piesek. Zna okolicę, ma swoją stałą trasę i wygląda na całkiem zadowolonego.

Mam też za sobą pierwsze hennowanie włosów: dokładnie henną z dodatkiem indygo, bo nie chciałam skończyć z rudą czupryną i zależało mi raczej na czymś wpadającym w brąz, czy tam kasztan. Efekt jest zadowalający, przynajmniej dla mnie. Sam proces farbowania był natomiast doświadczeniem... osobliwym. Zapach siana towarzyszył mi przez kilka dni, przez 48 godzin nosiłam nie włosy a miotłę. Czyli w skrócie, całe przedsięwzięcie było może nie katorgą, ale czymś, co określiłabym jako wyjątkowo mało przyjemne.

Z plusów - włosy są wyraźnie grubsze, siwizna przykryta, ogólnie jest dobrze, więc będę ten zabieg powtarzać. Muszę również dotrzymać własnego postanowienia i definitywnie zrezygnować z normalnej farby, bo późniejsze rozjaśnianie może skończyć się piękną zielenią. Na zielone włosy nie jestem i raczej nie będę gotowa.

Niestety moje trzy monstery musiałam ponownie przesadzić, bo okazało się, że wybrałam za małe doniczki. Szmaty uparły się i za chuja pana wafla nie chciały wypuszczać nowych liści. Teraz czekam, aż łaskawie zaczną rosnąć.

A tu macie update monster uciętych. Na pierwszym i drugim zdjęciu jest ta najstarsza, a dokładnie oczko, które obudziło się do życia. Ku mojemu niezadowoleniu jest ono położone najwyżej - miałam nadzieję, że roślina zacznie puszczać liście na dole :)

Tu oczko z odciętej części, która od kilku tygodni stoi w wodzie

I korzonki: