Wyczerpanie

Tydzień był trudny. Szczególnie pierwsze trzy dni: test wytrzymałości psychicznej, fizycznej i komunikacyjnej, ale jakimś cudem przeżyłam. Jestem. Działam. Tylko jakie były tego skutki?

W pracy: luki personalne, choroby, zaległe urlopy, czyli taki standard i nie powinno robić to na mnie większego wrażenia. W okrojonym składzie umiem pracować, potrafię nawet ten cyrk jakoś dograć, ale tym razem poległam na... dojazdach. Tak, pożałowałam, że nie jestem mobilna. 

Mieszkam na wsi, a wieś - wbrew romantycznym wizjom ludzi miastowych - nie oferuje ani ciszy, ani prężnie działającego transportu publicznego.

Żeby dotrzeć na siódmą, musiałam wyjeżdżać o 5:30. Nie pytajcie, o której wstawałam xD Do miasta pół godziny autobusem, potem spacer życia, czyli dwa kilometry z kapcia. No, ale przecież zdrowy ruch to podstawa. Podobno chodzenie redukuje stres. Ciekawe, czy autorzy tych badań robili je w butach roboczych i w deszczu?

W poniedziałek miałam ten luksus, że załapałam się na powrót z koleżanką. We wtorek już hardcore: zero transportu, zero kasy na bilet powrotny, ale za to sto procent determinacji. Wróciłam pieszo. I całkowicie poważnie, ja nie mam problemu z chodzeniem kilometrów, serio. Ale nie w roboczych butach i nie po trasie, która nagle staje się wchuj dłuższą niż zakładałam, bo powódź zamknęła skróty wzdłuż Renu. Zamiast zieleni - śmierdzące miasto. Zamiast rzeczki - asfalt. Zamiast wyciszenia - dialog wewnętrzny z przekleństwami na czele.

Do domu dotarłam obolała, ledwo stojąca, z uczuciem jakby po moich stopach przejechał walec. To miał być dzień treningowy i w planie było zaatakowanie 52kg w martwym ciągu. W praktyce: martwa ja, a jedyne co zrobiłam, to zaatakowalam resztkę obiadu i kanapę. Miałam dźwigać ciężary, a ciężko było mi udźwignąć własną dupę. Jebłam zatem drzemkę. Obudził mnie dopiero Stary, wracający z polskimi zakupami: ketchup, musztardy, słodycze, wędliny. 

W środę plan był taki, że Stary mnie zawiezie, ale los - a raczej sąsiedzi (ci od outfitu bdsm, których obecność w tej historii jest absolutnie bez sensu, a jednak kluczowa) - zaproponowali podwózkę. W biurze przywitała mnie mieszanina ulgi i autentycznego strachu. Moja Rosjanka i menager bali się, że coś mi się stało, bo byłam tylko chwilę przed czasem, a nie pół godziny wcześniej, jak zwykle. To wzruszające i jednocześnie niepokojące, że moja niepunktualność została automatycznie uznana za potencjalną tragedię.

A w pracy... restrukturyzacja. Kolejna. Bez rąk, nóg i mózgu. Już w piątek zamknęłam młodego szefa w czterech ścianach i powiedziałam mu wprost, że jeśli dalej będziemy działać na żywioł i improwizować, to pogrzebiemy kilka lat prostowania syfu. Przez weekend analizowałam, czy nie przesadziłam, no ale to akurat klasyczny syndrom grzecznej dziewczynki połączony z syndromem oszusta. We wtorek rzeczywistość tak bezczelnie potwierdziła moje słowa, że teraz już nie ma odwrotu. Jeśli to nie dotrze, uznam, że chłopak ukończył jedynie szkołę lansu i buansu, zamiast prestiżowych studiów.

Do tego wróciłam do swojej nieulubionej roli: pojemnika na cudze, emocjonalne odpady. Musiałam googlować, jak to się zwie i chyba jest to emotional dumping - ludzie czują ulgę, bo wyrzygali co im leżało na sercu, a sluchacz zostaje z ich syfem. Tym razem (brawa dla mnie) postawiłam granicę. Oświadczyłam, że nie jestem  ani gabinetem terapeutycznym, ani z działu HR, więc... Sajonara.

Tu dynia od pani księgowej (tak, mam różową, dziecięcą klawiaturę)

Ale i tak przebodźcowanie zrobiło swoje. Zasypiałam na kanapie jak odcięta. W czwartek chciałam zrobić zaległy trening, ale ciało powiedziało, że mam się bujać. Martwy ciąg z żenującym ciężarem rozwalał technikę, wyciskanie nie istniało, a ja prawie zasnęłam na macie. Układ nerwowy miał dość i miał do tego pełne prawo.

Treningi poczekają. Paradoksalnie: mimo wzrostu wagi, obwody spadają. Dupa i uda szczupleją, a dwie osoby zapytały, czy schudłam. Klasyczny przykład tego, jak waga jest kiepskim wyznacznikiem bycia fit.