Finanse

Bateria w moim telefonie umiera powoli. Jeszcze 12%, jeszcze 8%. I ja to obserwuję z  żalem, bo przecież to nie jest zwykły telefon. To jest mój "hujałaj", z którym chciałabym być pochowana.

No, ale rzeczywistość jest brutalna. Moja ukochana marka nadal nie współpracuje z google - można sobie ściągnąć większość aplikacji, ale googlepay odpada. A szkoda, bo oni mają aparaty tak dobre, że potrafią zrobić zdjęcie lepsze niż niejedno oko ludzkie. Swoją drogą nie jest już to takie trudne, bo ludzkie oko ma rozdzielczość odpowiadającą mniej więcej 5-15mp w jednym spojrzeniu, a telefony nawet 200mp. Czyli tak - żyjemy w czasach, w których telefon widzi więcej niż my. I dalej używamy go głównie do zdjęć jedzenia :D

Stary oczywiście namawia mnie na szajsunga, bo sam ma i działa. Ja jednak postanowiłam zrobić coś absolutnie nierozsądnego: zaczęłam czytać. I im więcej czytałam, tym bardziej wchodziłam w króliczą norę specyfikacji i opinii ludzi, którzy potrafią kłócić się o jasność ekranu przez 100 komentarzy.

Tak oto trafiłam na vivo. Telefon niby istnieje, ale w sklepach stacjonarnych już niekoniecznie. Pojechaliśmy do Mediamarkt, żeby - nazwijmy rzeczy po imieniu - molestować sprzedawców (moje hobby). Niestety, vivo okazało się być jak yeti. Każdy słyszał, nikt nie widział. Stałam więc przed ścianą samsungów i iphonow, których nie chciałam. 

A teraz dylemat: kupić przez amazona, wziąć samsunga bo dostępny, czy może poczekać, aż mój obecny telefon umrze śmiercią naturalną. I może przy okazji ceny spadną, ponieważ pod koniec marca ma być premiera nowego modelu vivo. 

Teoretycznie daję sobie czas do końca maja. Do urlopu muszę mieć sprawny telefon, bo jednak podróżowanie z trupem ma swoje ograniczenia - głównie takie, że nie da się zrobić zdjęcia zachodu słońca i żarcia, a przecież po to się jeździ na wakacje xD

O praktyce napiszę za chwilę, ale ostrzegam, że to będzie masło maślane (może potem edytuję).

Najpierw standard: zmieniłam plan treningowy na tzw ppl. Problem w tym, że część "legs" ignoruję. Jedynym ćwiczeniem był martwy ciąg w treningu pull: 54 kilo. Czyli oficjalnie mogę powiedzieć, że podnoszę więcej niż moją wagę (52,8kg tydzień po okresie).

Co ciekawe, przeciętny człowiek jest w stanie podnieść więcej, niż mu się wydaje, bo ogranicza go głównie mózg, a nie mięśnie. Organizm ma wbudowane jakby bezpieczniki, żebyśmy sobie nie pourywał kończyn i jest to wchuj logiczne :D

No i tak: dumna ja, dumny Pimpek, a Stary patrzy na mnie jakbym dla zabawy chciała zacząć przenosić meble. 

A skoro o Pimpku mowa: postanowił w tym tygodniu się rozchorować w trybie zmianowym. Wymioty, biegunka, przerwa i powtórka. Co drugi dzień, czyli jak tylko zaczynałam wierzyć, że już zdrowy, to wracał do punktu wyjścia i zaczynał zabawę od początku.  Na szczęście od dwóch dni jest spokój. Pimpek znów zachowuje się jak roczniak i ma apetyt godny czarnej dziury. Budzi nas w nocy, bo miska jest pusta, a dla niego to sytuacja kryzysowa. Nie rozumie, że po jelitówce powinien trochę zwolnić. Ale czego ja oczekuję? To przecież kot.

Wypadałoby umówić go na badania, bo to senior - czyli jest w wieku, gdzie nerki, serce lub tarczyca mogą nie działać jak powinny.

W domu zresztą wszystko zaczyna się pierdolić - sprzęty funkcjonują, ale nie wiadomo jak długo. Zmywarka ledwo zipie, pralka po czyszczeniu filtrów jeszcze daje radę, ale Stary już prorokuje jej koniec. Sprzęty agd mają średnią żywotność chyba około 5 lat, co jest fascynujące, bo kiedyś działały dłużej. No ale jakiś zjeb uznał, że lepiej, żeby kupować częściej, więc w życie weszło celowe postarzanie produktu.

I tak dochodzę do finansów. Wydatki się zbliżają, mama przyjeżdża w sierpniu, będą wycieczki, restauracje, atrakcje. A ja siedzę i analizuję, czy stać mnie na telefon, mimo że sprzęty do domu kupuje Stary, wakacje dzielimy sensownie (ja loty i mieszkanie, on auto, atrakcje i żarcie), oszczędzam od lat.

Mam lokaty, etfy i inne finansowe dorosłe rzeczy, które teoretycznie mają mi zapewnić przyszłość. Tylko pojawia się pytanie: czy przyszłość ma sens, jeśli teraźniejszość polega na zastanawianiu się trzy tygodnie nad zakupem telefonu?

Eh...pieniądze to jest w ogóle jakiś psychologiczny pojebaniec (w moim przypadku). Całe życie słyszałam coś w stylu zarabiaj więcej, będzie lepiej. No i dobra, zapierdalam, odkładam, kombinuję jak koń pod górę. Ogarnęłam się finansow i co? I nagle odkryłam, że owszem - jest wygodniej, spokojniej, nie liczę każdego grosza jak kilkanaście lat temu, ale za to wjeżdża nowy boss: stres wydawania pieniędzy.

I to jest kurwa hit, bo wcześniej było prosto: nie małam, więc nie kupowałam. Koniec dramatu. Ewentualnie odkładałam miesiącami lub latami na cel, kupowałam i się cieszyłam jak dziecko.

Gdzieś słyszałam o punkcie nasycenia szczęścia. To jest poziom dochodu, przy którym podstawowe potrzeby mamy ogarnięte: paśnik, mieszkanie, bezpieczeństwo, możliwość wyjazdu raz na jakiś czas bez sprzedawania nerki na czarnym rynku. I faktycznie, do tego momentu pieniądze robią ogromną różnicę, ponieważ trudno cieszyć się życiem, kiedy ledwo starcza do pierwszego. 

A teraz? Mam, mogę, ale zaczyna się festiwal spierdolenia umysłowego. Kupuję jedną rzecz i nagle w głowie odpalaja się mysli:  czy to była dobra decyzja? Może mogłam kupić taniej? Moze za miesiąc będzie promocja? A czy ja tego w ogóle potrzebuję? A co z przyszłością? A inflacja? A jak Pimpek się rozchoruje? Albo Stary umrze?

Także tak - pieniądze dają komfort. Ale spokój? Spokój to jest zupełnie inna waluta, bo z jednej strony chcę być ogarnięta, dorosła i przygotowana na przyszłość, a z drugiej - chcę być człowiekiem, który kupuje telefon bez poczucia, że właśnie niszczy swoje życie finansowe.

I uważam, że to już nie jest zdrowa ostrożność, tylko patologiczny lęk, który objawia się odkładaniem decyzji w nieskończoność. Analizuję każdą opcję do porzygu, mam poczuciem winy przy wydawaniu pieniędzy. I to ciągle myślenie "a co, jeśli..." w każdej możliwej wersji.

Wiem, że to często jest efekt tego, jak nas wychowano, co widzieliśmy w domu, jakie mieliśmy doświadczenia z hajsem. Jak ktoś dorastał w poczuciu, że może zabraknąć, to potem nawet przy stabilnej sytuacji finansowej gdzieś z tyłu głowy siedzi tryb oszczędzania, bo może być zaraz krucho.

Najzabawniejsze jest to, że można mieć wszystko ogarnięte - oszczędności, inwestycje, plan - a i tak czuć niepokój, bo problem nie leży w liczbach, tylko w głowie.

No i naszła mnie taka refleksja: czy ja faktycznie dbam o swoją przyszłość, czy po prostu boję się ją przeżyć. Z której strony nie spojrzeć, to są dwie różne rzeczy. Ciągle odkładanie, w tym życia, to jedna droga. Odkładanie kasy i korzystanie z życia to druga.

Teraz pytanie jak wskoczyć na ten mentalny luksus i sobie coś kupić bez poczucia, że świat się zaraz zawali. Oczywiście nie mam na myśli, żeby wszystkiego przepierdolić i mieć wyjebane, ponieważ ta druga skrajność, równie głupia. Ale jak znaleźć moment, w którym będę mieć poczucie, że jestem zabezpieczona na tyle, żeby korzystać z życia? Przecież mozna mieć perfekcyjny plan na przyszłość i kompletnie przegapić teraźniejszość.

Wiec tak: właśnie okazało się, że nie jestem przygotowana na... zycie.