Sobota - zakupy grozy, ciasto grozy, rozkminy grozy.

Od kilku dni chodzę przemarznięta. Poranki i wieczory są tak przenikliwie zimne, że zaczynam się zastanawiać, czy przypadkiem nie nawiedza mnie jakiś upiór. I to nie jest takie zimno jak na przeziębienie lub grypę. Nie.  Nawet moje grube skarpetki z piernikowymi ludzikami są bezradne - a powinny grzać już samym świątecznym urokiem.

Mój tato ma swoje powiedzonka. Jak go łapały krótkie, ale intensywne dreszcze, mówił, że śmierć go przeskoczyła. I takie ciepłe, rodzinne hasła były u nas codziennością.

Dziś byliśmy na zakupach. Oczywiście za późno, jak zawsze. Mogliśmy ogarnąć wszystko wczoraj, ale po chuj... Trzeba było pojechać do TKmaxa, pooglądać kurzołapy i wrócić z niczym. Wiedząc, że zaraz wybywamy z domu na prawie dwa tygodnie, wzięliśmy dziś tylko podstawowe rzeczy. Tyle, żeby przetrwać tydzień, ale też żeby nie trzeba było zabierać pół lodówki do Polski. A mimo że wzięliśmy tyle, co nic, to przy kasie znowu poczułam palpitacje serca. Ruski sklep: ponad 90 euro. Lidl: 70. Na dwie osoby i tydzień jedzenia, z czego połowa menu to ziemniaki i zupa. Najekskluzywniejsze mięso - ogony wołowe i mielone.

Później przyszedł czas pakowania prezentów part 2, bo wczorajszego dnia moja cierpliwość skończyła się po trzech kwadransach. Tym razem wzięłam się za prezenty dla rodziny Starego. W ogóle to taśma klejąca z Aktion to jest takie gówno, że powinni ją wycofać ze sprzedaży. Zero kleju czyli zero funkcji. No i zamiast kleić małe paski jak normalny człowiek, ja okejalam wszystko, żeby trzymało się kupy.

Oczywiście w mojej głowie już siedzi myśl, że przy świątecznym stole będzie to powód do żartów i podśmiechujek. Moja familia ma talent do uszczypliwości, takich owiniętych w  żartobliwe opakowanie. Niby intelektualiści, niby wysoka kultura, ale jak przyjdzie co do czego, to potrafią być nieadekwatnie niegrzeczni.

No, ale podobno to ja jestem przewrażliwiona na swoim punkcie.

W ramach mojego samodoskonalenia kulinarnego postanowiłam zrobić miodownik. Czyli pierdyliard cienkich placków i krem, które trzeba ułożyć warstwowo, jakby się budowało torta dla samego Tutanchamona :D Roboty wciul, ciasto klejące - po pierwszym wałkowaniu pożałowałam, że wpadłam na ten debilny pomysł. A drugi raz, gdy moją krzywą wieżę musiałam obsypać zmiksowanymi resztkami upieczonego ciasta.

Tu powiedzmy, że insta zdjęcie:

A tu rzeczywistość:

No właśnie, bo pierdolone urodziny już jutro i każda osoba, która zapuka do moich drzwi wyjdzie z miodownikiem. 

Urodziny to ten dzień, który inni kochają, a ja mam ochotę zaszyc się pod ziemią. Bycie w centrum uwagi to dla mnie jak kara. I te gratulacje za to, że przeżyłam kolejny rok w trybie hard. A jak słyszę hasło "sto lat" to mam ochotę odpowiedzieć, że nie życzę sobie aż takiego cierpienia.

W pracy mamy taką gazetkę, gdzie wypisują urodziny pracowników. Ja zastrzegłam już lata temu żeby moich nie wpisywali. Pech chciał, że oczywiście koleżanka z pracy ma je tego samego dnia, więc wszyscy i tak kojarzą. I zaczyna się festiwal niezręczności. Menager jedyny rozumie temat: po szczerej rozmowie odpuścił roślinki i prezenty, a w tym roku zapytał tylko, czy może zrobić coś, żebym była szczęśliwa. Oświadczyłam mu, że mógłby mnie zwolnić - no bo co mnie może uszczęśliwić jak nie odprawa? 

Dzisiaj są Mikołajki. Dzieci dostają prezenty od grubasa odzianego w czerwony uniform, a ja dostałam kwiaty od mojej niemieckiej mamy. To jedna z tych osób, które nie są spokrewnione, a traktują lepiej niż własna rodzina. Wspiera mnie od pierwszego dnia. Chwali. Docenia. Mówi rzeczy, które teoretycznie powinna mówić matka - tylko moja jakoś zawsze miała z tym problem. I tak, boli mnie to, choć powinnam to olać. Ale trudno pogodzić się z rolą tego gorszego dziecka, nawet jeśli to rola wymyślona, a nie zasłużona.

No i na koniec wracamy do potrawy, która zdradza z jakiego regionu Polski jestem. Pieczonki, prażonki, duszonki, kociołek - zwał jak zwał. Tłuszcz, kiełbasa, ziemniaki i burak, którego rola polega na tym, żeby był akcent kolorystyczny.