Rip Vitalia

To jest ten dzień, w którym pamiętniki i forum na Vitalii po prostu umarły. Oficjalnie stwierdzam, że my - użytkowniczki portalu - wyginęłyśmy jak dinozaury. 

(w dupę sobie wsadźcie smaczną dietę)

Ło Jezusie Cytrusie... jak mi jest trudno nie wchodzić tam z automatu. Przez lata było tak samo: kawa, telefon, Vitalia, sprawdzanie co słychać - kto się odpalił na forum, kto zrzucił kilogram, kto wrócił z wakacji. A teraz pojawia się komunikat. Nie ma i chuj.

I popatrzcie, jakie to jest pojebane - w wirtualnym świecie można czuć się znakomicie. Bezpiecznie. Autentycznie. Być sobą. Oczywiście, można stworzyć alter ego, kłamać, naginać rzeczywistość i udawać kogoś, kim się nie jest. Ale po co, skoro to kosztuje więcej energii niż bycie sobą. To trochę jak całe życie chodzić w rurkach za małych o dwa rozmiary, kiedy ten fason - nawet o odpowiedniej wielkości - sam w sobie jest niewygodny.

Siedzę więc w pierwszy dzień urlopu i nachodzi mnie refleksja: jak bardzo smutne musi być moje życie, skoro wolałam pisać z ludźmi, których nigdy nie widziałam na oczy, i obnażać przed nimi to, co mam w głowie, zamiast spotykać się z tymi, którzy byli na wyciągnięcie ręki. Tyle ludzi dookoła, na miejscu, a ja wybierałam ekran. Chyba dlatego, że ekran nie ocenia spojrzeniem. Ekran nie przewraca oczami. Ekran nie robi poirytowanej miny.

Samotność wśród ludzi? Tak, ale trochę z wyboru. Z wygody i lenistwa. Nie trzeba wychodzić z domu, umawiać się, planować, wybierać idealnego outfitu. Biorę telefon w łapę i piszę. Koniec. Bo umówmy się - rytuał spotkania na żywo to cały szereg zabiegów. Najpierw trzeba się ogarnąć, ubrać jak człowiek, żeby nie narobić wstydu sobie i komuś. Potem trzeba rzucić komplement na temat nowych butów lub fryzury. Następnie small talk o pogodzie, pracy i tym, jak to czas zapierdala. A dopiero potem, być może, uda się zejść głębiej. O ile w ogóle. Bo przecież spotkanie ma być miłe, a nie terapeutyczne. Niewygodne tematy są zamiatane pod dywan i zastępowane... niczym.

Wirtualnie można wejść z buta. Napisac bez wstępnego pierdolenia o spadającym śniegu. Coś się nie podoba -  piszesz to. Dyskusja robi się gorąca? Wychodzisz. Albo wyciągasz mocniejsze działa, by bronić swojej racji. To takie proste i pozornie bezpieczne.

To głównie dlatego wirtualne pamiętniki były takie zajebiste. Chciałam - komentowałam. Nie chciałam - olewałam klepanie w klawiaturę. Te pamietniki, które prezentowały wartości dalekie od moich, czytałam po cichu albo wcale. Nawet mogłam komuś napisać, że jest foliarzem, bo czemu nie :D Miałam pełną kontrolę nad tym, jak bardzo wchodzę w relację. Mogłam dać kontrę, ale nie musiałam. Mogłam przeklinać tak jak lubię.

Bo na żywo, no to cóż - muszę trzymać się pewnych ram dobrego smaku. Na żywo czuję się zobowiązana być miła. A bycie miłą bardzo często zabija szczerość. Ludzie - oczywiście nie wszyscy - średnio radzą sobie z krytyką. Obrażają się, dopowiadają sobie rzeczy, których nikt nie powiedział. Słowo pisane ma tę przewagę, że można do niego wrócić. Przeczytać jeszcze raz. W emocjach i po emocjach. 

Dlaczego Vitalia była taka wyjątkowa? I dlaczego ta społeczność skradła moje serce? Portal o odchudzaniu, a ja - osoba balansująca na granicy niedowagi. Zero liczenia kalorii, kroków, makr. Żadnych chorób metabolicznych. A mimo to czułam się tam jak ryba w wodzie. Wiecie dlaczego? Bo nadwaga i otyłość bardzo często nie mają nic wspólnego z jedzeniem w ramach hobby. To problem głowy, nie talerza. Zajadanie traum, wpierdalanie emocji, budowanie grubego ciała jako zbroi ochronnej. I to są dokładnie te same problemy duszy, które dotyczą mnie - tylko, że ja reaguję odwrotnie. Gdy mam gorszy czas, ostatnią rzeczą, o jakiej myślę, to jedzenie. Dlatego po kryzysach wyglądam jak zdjęcie rentgenowskie. Ten emocjonalny wspólny mianownik trzymał mnie w tej społeczności.

Ten portal nauczył mnie więcej niż niejedena mądra ksiazka. A właściwie, to użytkowniczki nauczyły mnie najwięcej. Wiedza życiowa, przetestowana na własnej skórze. Radzenie sobie ze stresem, schematy zachowań, polecajki książek i podcastów, stawianie granic, rozwiązywanie konfliktów. Lista nie ma końca. Czytając pamiętniki i pisząc własny, zaczęłam rozumieć siebie. Skąd się wzięły moje problemy, co mną kieruje, dlaczego reaguję tak, a nie inaczej. Nawet nie wiecie ile razy kończyłam czyjś wpis z myślą: oooo kurwa, ja też tak mam. To był moment, w którym docierało do mnie, że nie jestem ufoludkiem. Nie jestem jedyna, inna, gorsza, nienormalna. Wręcz przeciwnie - nawet czułam się zrozumiana i wysłuchana :D

Drugim, cholernie ciekawym doświadczeniem było regularne pisanie. Warsztat. Szlif. Kombinowanie ze słowami. Googlowanie. Przelewanie myśli tak, żeby miały ręce, nogi i sens. I to jest namacalne, bo dziś piszę lepiej. Mam większy zasób słownictwa. Lepiej formułuję myśli. To realnie pomaga mi w pracy, gdzie prowadzę trudne rozmowy z pracownikami i przełożonymi. Potrafię jasno stawiać granice, formułować polecenia, ale też pomagać innym ubrać pierdolnik w słowa.

Cóż... teraz pozostaje mi przejść żałobę i oduczyć się wchodzić na tę stronę.