Idealna córka: odruch Pawłowa czy własna inicjatywa?

Ostatnie szlify przed wyjazdem, czyli rytuał osoby, która zna schematy i przyczyny, ale nadal sprząta mieszkanie tak, jakby od tego zależało jej życie. 

Chata ogarnięta, torba spakowana, po czym oczywiście rozpakowana i spakowana ponownie, bo nie pamiętałam, czy wrzuciłam 10 par majtek, czy 11. Potem konsternacja, czy to wystarczy, czy może dorzucić kolejną parę, skoro sraczka nerwowa czai się tuż za rogiem?

Lodówka skontrolowana, żeby nic się nie zawieruszyło i nie zdechło. Bułki i napoje na drogę, jakbym jechała przez saharę, a nie niemiecką autostradę, która naszpikowana jest stacjami benzynowymi. Żwirek zapasowy i giga paczka saszet. Kurze starte, żeby Pimpkowi przyjemniej było przesypiać moją nieobecność. Gotowanie na wynos, bo przecież nie można po prostu wyjechać jak normalny człowiek - trzeba jeszcze zostawić po sobie kulinarny ślad istnienia :D

Mój piernik staropolski leżakuje od pięciu tygodni. Dojrzewa powoli, cierpliwie, zupełnie jak moje koszmarki nawiedzające mnie przed podróżą. Po przyjeździe do rodziców zostanie wreszcie przetworzony z wersji surowej w stan jadalny, by móc komplementować moją mamę - nie mnie, nie piekarnik, nie powidła śliwkowe czy polewę instant. Ale nie oszukujmy się - jeden piernik to za mało, żeby zasłużyć na święty spokój, więc przygotowałam cały pakiet słodkości.

Masło staniało, więc wzięłam cztery kostki w Lidlu. W tym momencie poczułam, że jeśli ich nie wykorzystam, zawiodę jako polska obywatelka, córka i kobieta. Mąka, miód i cukier podzieliły ten los. Tak powstały pierniczki bez cynamonu, bo po przekopaniu wszystkich szuflad kuchennych odkryłam, że zużyłam cały zapas - podobnie jak gotową przyprawę do piernika. Improwizacja ruszyła pełną parą (a improwizacja to moje drugie imię): młynek do kawy, ziele angielskie, pieprz, anyż, kawa i CAŁA gałka muszkatołowa. 

Gałka muszkatołowa w większych ilościach działa psychoaktywnie, zupełnie jak lsd. Może powodować halucynacje, derealizację i euforię. Czyli w sumie dokładnie to, czego potrzeba na rodzinne święta :D Jeśli po tych pierniczkach zobaczymy białe króliki, renifera Rudolfa albo ktoś w końcu powie coś miłego, to uznam to za mój sukces (tu pojawił się w mojej głowie obraz mamy rozmawiającej z pierogiem nabitym na widelec xD)

Zgodnie z tradycją, pierniczki posklejały się w jedną niespójną masę - no bo najebać za dużo na blachę to tylko ja potrafię. Ludziki wyglądały jak mutanty z nadwyżką chromosomów, serduszka były niczym organy gotowe do przeszczepu, a gwiazdki - fragmenty meteorytów. Najgorsze było jednak to, że smakowały gorzko jak kurwa mać. Zrobiłam zatem lukier królewski z białek i cukru pudru - pierwszy raz w życiu. Jeśli moja rodzina wyjebie to do kosza, to serio - nie obrażę się. 

Zostały mi żółtka, więc nie było wyjścia i wjechało panettone. Włoska, legendarna babka, która jest czasochłonna, wymagająca i świetna dla osób, które mają kuchennego pierdolca. Zwykle dodaję czekoladę w postaci kulek przypominających królicze bobki, ale tym razem zapomniałam kupić. Alternatywą zostały więc suszone owoce, wcześniej namoczone w alkoholu, jakby jednak tej gałki muszkatołowej było za mało.

Pierwsze wyrabianie zaczęłam w środowy poranek, a w dzisiejsze południe babka już wisiała do góry nogami na pałeczkach do sushi - tradycyjnie z wykorzystaniem suszarki na pranie. Przez kilka godzin żyłam w strachu, że ciacho wypadnie z foremki i rozdupcy się o świeżo umytą podłogę, ale dziwo - przeżyło. Mogłam więc odpalić robota sprzątającego po raz ostatni i wrócić do dopinania przedwyjazdowego chaosu.

Z roli idealnej, zapierdalającej ponad normę córki nadal nie potrafię wyjść. Ciasta, torby z prezentami na już i pod choinkę, farsz do pierogów w słoikach, puste słoiki, chemia - to nadal ja. I nadal mam wrażenie, że to za mało. Za słabo. Za mało smacznie. Za mało finezyjnie. Perfekcjonizm nie ma w moim przypadku nic wspolnego z ambicją - to był długo mój sposób na przetrwanie. Nauczyłam się robić więcej, bo gdzieś głęboko siedzi przekonanie, że jak zrobię wystarczająco dużo, to może tym razem będzie normalniej. Milej. Ciszej. Że nie będzie ani uszczypliwości w białych rękawiczkach, ani poczucia wstydu.

Mimo świadomości, jak to wszystko działa, wciąż odruchowo dokładam kolejną porcję i myślę o kolejnym projekcie. Kuchnia jest moja strefą kontroli: tu mogę regulować napięcie, wyładować frustrację, a nawet ciepnąć szmatą w przypływie złości. Uczę się jednak jednego - ani komplementy, ani debilne komentarze nie definiują mnie jako osoby. Wiem też, że aprobaty mojej mamy nigdy nie zdobędę. I szczerze? Już jej nie chcę.

Kiedyś walczyłam o jej uznanie w każdy możliwy sposób - dawałam się wykorzystywać, skakałam jak malpa w cyrku, albo jeśli wymagała tego sytuacja - siedziałam cicho. Dziś, po tylu latach, mam to głęboko w dupie. Szkoda energii, czasu i nerwów. Teraz widzę, ile razy dostałam zjebę za rzeczy, na które nie miałam wpływu. Ile razy przerzucono na mnie odpowiedzialność dorosłych, gdy sama byłam dzieckiem. Ile razy mój sukces został olany, bo nie pasował do narracji lub okazał się być niewystarczajaco spektalularny by pochwalić się znajomym.

Gdzieś przeczytałam, że czarna owca w rodzinie to często najbardziej zdrowa psychicznie osoba. Ta, która nie chce brać udziału w chorych gierkach, emocjonalnych szantażach i udawaniu, że wszystko jest okej. Dlatego nie pasuje. Dlatego psuje "harmonię". Ja wypisałam się z tego układu lata temu, bo kolidował z moją wizją świata, zdrowiem psychicznym i... dobrym smakiem. Tak - również kulinarnym.

Ja wiem, że na pierwszy rzut oka to wygląda jakbym chuja zrozumiala: z jednej strony piszę, że leję na to ciepłym moczem, a z drugiej nadal stoję po łokcie w cieście, jakbym walczyła o tytuł córeczki roku. Tyle, że wypisanie się to nie jest takie magiczne pstryk w mózgu. Tu potrzeba czasu. Mentalnie wyszłam z układu dawno temu, emocjonalnie jestem w trakcie, ale mój układ nerwowy wciąż robi figle. To nawyk i niemal odruch warunkowy - jak ten pies Pawłowa, który ślinił się na dźwięk dzwonka. I tak uważam, ze już jestem dalej niż byłam, bo bycie "naj" nie mylę z miłością. Piekę, ale widzę jakie to pojebane i ile jeszcze przede mną pracy.

Choć nadal przygotowuję za dużo, pakuję pół domu do torby i momentami wracam do starych schematów, to wiem jedno: dobra córka nie musi być umęczona, niewidzialna i wiecznie za mała. Przede wszystkim powinna być sobą i być szczęśliwa. Nawet jeśli te konkretne wybory są niezrozumiałe, bo rodzinny świat ma dwa kolory i smakuje brukselką, której nikt nie je (ale nikt o tym nie mówi).